1395/03/30 14:20

چقدر شکر نخوریم؟؟

این روزها صفحات روزنامه‌ها و رسانه‌های سلامت هدف از اخباری درباره‌ی خطرات شکر پر شده‌است. سازمان بهداشت جهانی می‌گویدکه: « برنامه‌ای در نظر دارد تا میزان شکر مصرفی روزانه فقط 5% از کل کالری مورد نیاز بدن را تشکیل دهد.» یعنی چیزی معادل شش قاشق چایخوری شکر. اما در عالم واقعی، خوردن یک قوطی نوشابه کوکا معادل 9 قاشق چایخوری شکر به بدن ما وارد می‌کند. پس کافیست که یک قوطی نوشابه در روز بخوریم تا از حد مجاز تجاوز کنیم. 

ولی آیا واقعا لازم است که میزان شکر مصرفی خود را کم کنیم؟ آیا شکر، تنباکوی جدید است یا اینکه کارشناسان تحت تاثیر هیجانی قرار گرفته‌اند که روزنامه‌ها آن‌را به راه‌ انداخته‌اند؟ برای بررسی این موضوع از چند کارشناس معتبر جهان که نظرات مخالفی داشته‌اند دعوت به گفتگو نموده‌ایم. 

سایمن کیپ ول، پروفسور سیاست سلامت‌گذاری از دانشگاه لیورپول عضو کارزار فعالیت برضد شکر می‌باشند که برای کاهش میزان استفاده از شکر مشاوره می‌دهند. ایشان به‌خصوص درباره‌ی خطرات شکر اضافه شده به غذاها و نوشیدنی‌های فراوری شده هشدار داده‌اند. به نظر ایشان شکر، یک سم محسوب می‌شود. طبق ادعای ایشان، هرچقدر شکر اضافه شده به رژیم غذایی افراد بیشتر شود، میزان بیماری‌های مرتبط با آن نیز افزایش می‌یابد. خیلی از دانشمندان اظهار می‌کنند شواهدی در دست است که نشان می‌دهد شکر به صورت مستقیم روی بدن تاثیر مخرب می‌گذارد. حتی در کسانی که دارای وزن نرمالی هستند، هرچقدر شکر مصرفی بیشتر باشد، خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی افزوده می‌گردد. 

فرانک هوو و همکارانش در آمریکا تحقیقاتی را به انجام رسانده‌اند که نتایج آن را به‌صورت گزارش منتشر شده است. این گزارش نشان می‌دهد که در آمریکا با بالا رفتن میزان مصرف شکر اضافی، خطر حمله قلبی و بیماری‌های قلبی-عروقی دو برابر و حتی سه برابر گردیده است. 

این پروفسور معتقد است که علت اصلی بیماری‌های قلبی، رژیم غذایی نامناسب می‌باشد. در این رژیم غذایی، میزان اثرگذاری شکر را از سایر فاکتورها (مانند سیگار، غذای پرچرب یا فست فود) بیشتر دانسته‌اند. 

دکتر مارک رینولدز از دانشگاه آکسفورد، رهبری تیمی را برعهده دارد که درباره علت بیماری‌هایی مانند بیماری قلبی و دیابت نوع دوم تحقیق می‌کنند. ایشان نظر کاملا متفاوتی با پروفسور کیپ ول دارد. به نظر ایشان شکر سمی نیست و آن را حتی نسبت به اسیدهای چرب اشباع‌شده نیز سمی نمی‌داند. 

ایشان در مورد آمارهای ارائه‌شده درباره‌ی شیوع بیماری دیابت و فرهنگ غذایی ملل (مانند خاورمیانه که بیشترین میزان ابتلا به دیابت را با 25% در خود دارد) اظهار می‌دارند که آمار مسئولانه، به وزن و اعتبار شواهد و کیفیت مطالعات انجام شده نگاه می‌کند. مطالعاتی که باید از نظر متغیرهای غلط استفاده شده، تصحیح گردد. به نظر ایشان نتایج هیچکدام از تحقیقات هنوز به جایی نرسیده که بتوان به قطعیت اعلام کرد شکر سمی است. البته شکی نیست که باید نگران شکر بود. دکتر رینولدز نیز معتقد است که میزان مصرف شکر باید کاهش یابد اما در عین حال خیلی چیزهای دیگر نیز در رژیم غذایی مردم هست که باید تغییر نماید. 

اغراق در مورد خطرناک بودن یک ماده‌ی غذایی باعث می‌گردد که با عدم استفاده از آن، مواد مغذی وارد شده به بدن، کاهش یابد و از جهت دیگر توجه ما را نسبت به وجود سایر مواد خطرناک منحرف کند. دکتر رینولدز معتقد است که شواهد موجود درباره سمی بودن شکر محکم نیست اما آنچه اهمیت دارد توجه به این نکته می‌باشد که خطرات مصرف شکر برای بدن آشکار است. شاید خطر شکر به مانند سم آرسنیک نباشد اما مانند هر غذای غیرسالم دیگری، مصرف زیاد آن می‌تواند سلامت ما را به خطر اندازد. 

در حال حاضر تنها حکم قطعی که می‌توان داد این است که شکر برای دندان‌های ما مضر است، به چاق شدن ما کمک می‌کند و اکثر ما به مراتب بیشتر از آنچه باید شکر می‌خوریم. اما چطور می‌توانیم مصرف شکر خود را کم کنیم؟ یکی از این راه‌ها مطالعه‌ی دقیق بر روی بسته‌بندی مواد غذایی است. اما مراقب شکر پنهان در نوشیدنی‌ها باشید. نه تنها در نوشیدنی‌های گازدار، بلکه در محصولاتی مانند آبمیوه‌ها مقدار قابل توجهی شکر وجود دارد.
منابع :شماره سوم نشریه اختصاصی بهبد
تحریریه نشریه اختصاصی بهبد